Monica Gutierrez uit Costa Rica in kleuterklas Berlaar

'Het opmerkelijkste is voor mij dat het hier zo veilig is' - foto: Bart Van Der Moeren

Monica probeert zo zelfstandig mogelijk de kleuters te begeleiden: 'Ann legt alles uit aan de kinderen en ik help ze dan bij het schilderen, spelen, blokken bouwen en dergelijke.' Ann Heylen, Monica's mentor, probeert haar zo veel mogelijk te helpen met de taal. De basiswoordenschat, genre 'op je plaats', 'rustig' en 'zit stil', gaan al moeiteloos. Ann merkt ook dat de kleuters Monica's aanwezigheid ondertussen gewend zijn: ''sMorgens zeggen we nu allemaal good morning.'

Monica houdt van België: 'De bakstenen huizen zijn zo veel mooier dan onze cementen gebouwen. Maar het opmerkelijkste voor mij is dat het hier zo veilig is. In Costa Rica moet ik het niet in mijn hoofd halen om 'savonds met de fiets te rijden of in een stad rond te kuieren'. Eén minpuntje: de Belgische temperaturen. 'Ik heb het hier constant koud'.

Op culinair gebied is voor Monica een wereld opengegaan: 'Ik had nog nooit soep gegeten, in Costa Rica is het daar veel te warm voor. Thuis eten we ook drie warme maaltijden per dag: eieren als ontbijt, een grote lunch en een iets minder groot avondmaal. Hier is dat wel anders. In het begin had ik 'smiddags honger, maar ik ben er intussen aan gewend.'

Het klikt trouwens goed met het gastgezin. Fons Van de Putte en Marcella Schaeken proberen open te communiceren met hun gaste. De culturele verschillen zijn van weinig belang in het gezin, op enkele details na: 'Monica at op z'n Amerikaans, met alleen een vork en met haar ellebogen op tafel. We hebben haar toch een mes leren gebruiken.' (mev)

Bron: De Standaard 8/7/2010